My precious!!
Τί είναι τα blogs; Είναι πηγή πληροφοριών; Είναι τρόπος επικοινωνίας; Είναι το σύγχρονο προσωπικό ημερολόγιο; Γιατί ο καθένας από εμάς έχει ένα blog; Ποιοί άραγε είναι οι αντικειμενικοί σκοποί του κάθε blogger;
Φαντάζομαι πως, όπως σε κάθε πράγμα υπάρχουν κατηγορίες, έτσι και σε αυτήν την περίπτωση:
Βλέπω εικόνες με δύστυχα άτομα να συντροφεύονται μόνο από τον υπολογιστή τους, αυτό το υπέροχο εργαλείο-κλειδί, που τους ανοίγει τις πόρτες του φανταστικού και τους προσφέρει φιλίες, ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ, τους διώχνει μακριά αυτό που τους βασανίζει περισσότερο από κάθε τί: την απόρριψη, τη μοναξιά…
Βλέπω όμως και ύπουλους ανθρώπους, που ποτέ δεν απέδειξαν σε κανέναν την αξία τους, να υψώνουν το ανάστημα και να υπερασπίζονται αυθαίρετα τα πιστεύω τους, πίσω από τη μαγική εικόνα που αυτοί έπλασαν για τον εαυτό τους, για να ικανοποιήσουν μέσω της φαντασίας την κατωτερότητα που τόσα χρόνια μαστίζει την κομπλεξική τους ύπαρξη.
Και άλλες, πιο ευχάριστες εικόνες, που αναδύονται από την κατηγορία των ατόμων που άθελά τους γίνονται φορείς πληροφοριών, αλληλεπιδρούν, δέχονται input και προσφέρουν output, με αποτέλεσμα φυσικά τη διεύρυνση των οριζόντων τους, το ‘άνοιγμα του μυαλού τους’, την εμβάθυνση των γνώσεών τους, ακόμη και την αναθεώρηση παγιωμένων από το χρόνο συνηθειών και αντιλήψεων…
Εικόνες άσχημες, εικόνες όμορφες. Τί να διαλέξει κανείς;
Φοβούμαι μήπως το blog σημαίνει ανάγκη ανεύρεσης περισσότερης επικοινωνίας.
Είναι δικός σας άνθρωπος εκτός μπλογκόσφαιρας να τον ρωτήσετε πώς το βλέπει;
Όταν ο j95 δε με είχε ψήσει ακόμα να ανοίξω κι εγώ τη γωνίτσα μου στην άκρη του πουθενά (γιατί έχω και ακραίο μπλογκ ρε πούστη μου, άμα το διαβάσει κανένας γουαχαμπίμπης θα έρθει να μας ανατινάξει!)*, αναρωτιόμουν για το πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να αφιερώνει τόσο χρόνο σε κάτι τόσο ανούσιο…τώρα αναρωτιέμαι για το πώς είναι δυνατόν να αφιερώνω ΕΓΩ τόσο χρόνο σε μία ανούσια μαλακία όπως το blog μου. (ή μήπως δεν πρόκειται περί ανούσιας μαλακίας;)
Έχω τόσο ελεύθερο χρόνο ή μήπως το έχω τόση ανάγκη;
ΤΙΠΟΤΕ από τα δύο.
Νιώθω σα το γκόλουμ, ειλικρινά!
Μου το έδωσες, το έχω ανάγκη ολοένα και περισσότερο. (my precious!)
Έτσι και μου το πάρεις θα σε σκοτώσω. (οκ, υποθέσεις κάνουμε!)
Γιατί όμως να το έχω ανάγκη;
Αν το καλοσκεφτείς, το γκόλουμ δεν έχει ανάγκη το γαμημένο το δαχτυλίδι.
Γιατί να έχω εγώ ανάγκη για περισσότερη επικοινωνία;
Οι άνθρωποι που είναι γύρω μου, και μάλιστα live δε μου αρκούν για να τους πώ αυτά που με βαραίνουν, αυτά που με κάνουν και γελώ, αυτά που κριτικάρω κλπ; Δε μου αρκούν για να τους ακούσω να μου λένε τα δικά τους, να αλληλεπιδρώ και να είμαι ένας πλέριος άνθρωπος που ζει ήρεμα κι ωραία τη ζωοούλα του,χωρίς να ανησυχεί για τον κάθε μαλάκα που του άφησε το τάδε καμμένο σχόλιο και κάτι τρέχει ας πούμε;;
Θέλω να πώ ρε παιδιά, μήπως αυτά τα blogs μας εθίζουν σε κάτι που είναι πέρα των δυνάμεών μας;
Μήπως μας κάνουν άπληστους επικοινωνιακά;
Μήπως μας κάνουν να νιώθουμε-χωρίς αυτό να ισχύει- ότι η επικοινωνία μας με τους ανθρώπους γύρω μας είναι ελλειπής και πρέπει να την ψάξουμε στο αχανές διαδίκτυο για να νιώσουμε ολοκληρωμένοι;
Έχουμε άραγε μαζευτεί στη μπλογκόσφαιρα όλοι οι παρατημένοι, όλοι όσοι νιώθουν μισοί από την έως τώρα πορεία τους με τους συνανθρώπους τους, όλοι οι χωρισμένοι, οι απογοητευμένοι, όλα τα τρισάθλια ποταπά και θλιβερά γκόλουμ που με τα δαχτυλάκια τους χαιδεύουν ανατριχιαστικά το πληκτρολόγιο και νιώθουν πιο καλά;
Το χειρότερο είναι πως η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον πραγματικό blogger που επιθυμεί απλά τον εμπλουτισμό των γνώσεών του μέσω κοινωνικής αλληλεπίδρασης τέτοιας μορφής και τον ελεεινό σκουληκάνθρωπο που θέλει να θρέψει το μοναχικό μπλογκοτερατάκι μέσα του, είναι πολύ λεπτή.
Ποιος από εσάς είναι τέρας;
Ποιος από εσάς είναι απλά άνθρωπος;
Ποιος από εσάς είναι άνθρωπος που δεν έχει καταλάβει ότι μεταμορφώνεται σε γκόλουμ;
Ποιός από εσάς είναι γκόλουμ και δεν το έχει καταλάβει;
Αφιερωμένο σε έναν άνθρωπο που μου άνοιξε λίγο το μυαλό, χωρίς να χρειαστεί να πατήσω ούτε ένα γαμημένο ΚΛΙΚ, που με προβλημάτισε κάνοντάς μου απλές ερωτήσεις στις οποίες όμως δε βρήκα ακόμα απάντηση.
*πινελιά μεταblogging όποιος ενδιαφέρεται, ας επισκεφτεί το σχετικό ποστ στο don’t kiss the frog.
February 9th, 2006 at 2:42 pm
Έχουμε άραγε μαζευτεί στη μπλογκόσφαιρα όλοι οι παρατημένοι, όλοι όσοι νιώθουν μισοί από την έως τώρα πορεία τους με τους συνανθρώπους τους, όλοι οι χωρισμένοι, οι απογοητευμένοι, όλα τα τρισάθλια ποταπά και θλιβερά γκόλουμ που με τα δαχτυλάκια τους χαιδεύουν ανατριχιαστικά το πληκτρολόγιο και νιώθουν πιο καλά;
Αν είναι έτσι εγώ να την κάνω σιγά σιγά.
February 9th, 2006 at 2:43 pm
Γκόλουμ εδώ. Σίγουρα γκόλουμ. Αν και αυτό θα το απαντήσω καλύτερα σε λίγο καιρό, όταν δεν θα έχω μπροστά μου όλη μέρα μια οθόνη και τόσο ελεύθερο χρόνο. Η εικόνα πάντως που παίρνεις από τον καθένα είναι υποκειμενική. Τα αρνητικά που μπορεί να βλέπεις εσύ σε κάποιον, μπορεί για μένα να είναι θετικά κ.ο.κ.
Γιατί μπλογκάρω; Για απίστευτα πολλούς λόγους. Μετά από περίπου ένα χρόνο μπλόγκιν και κρίνοντας από το αποτέλεσμα, το μόνο που θα σου πω είναι ότι ουσιαστικά πήγα έναν χρόνο σχολείο. Σχολείο είναι για μένα τα μπλογκς. Pathetic, το ξέρω, αλλά ήταν το μόνο σχολείο που μπορούσα να παρακολουθήσω. Α, και έμαθα ότι μου αρέσει υπερβολικά να γράφω.
February 9th, 2006 at 2:49 pm
Δηλώνω ευθαρσώς γκόλουμ…. Και το χειρότερο; Επιτυχημένο στην πραγματική ζωή, εκτός blogόσφαιρας γεγονός που κάνει την περίπτωση μου πιο τρισάθλια πιο ποταπή και ασυζητητί πιο θλιβερή εξ όλων των γκόλουμ… My precious….
February 9th, 2006 at 3:10 pm
Κοίτα, για κόλπο το κόβω, για δόλωμα, και τσιμπάει πολύς κόσμος. Μια γαμημένη μηχανή παρακολούθησης είναι, απλώς υπάρχουν και κάποιοι που την εκμεταλλεύονται για πάρτη τους (πιχί Κωνσταντίνα, Κουρούνα) και καλά κάνουν.
Σε καναδυό χρόνια που θα δουν άμα μπορούν να βγάζουν πολλά φράγκα από δαύτο (10 ευρώ το μήνα η ενοικίαση χώρου, 50 σεντς επιπλέον ανά ποστ, 1 σέντσι το κόμεντ) θα φύγει πολύς κόσμος από δω μέσα. (Αν δεν το ’χανε τζαμπέ τώρα, απλά δε θα υπήρχε).
Αλλά κάτι άλλο θα βρούνε τότε.
Δε βαριέσαι.
February 9th, 2006 at 3:26 pm
m13 said: γιατί έχω και ακραίο μπλογκ ρε πούστη μου, άμα το διαβάσει κανένας γουαχαμπίμπης θα έρθει να μας ανατινάξει!
Καλέ ντε, μπορεί να ήταν και ατυχές το παράδειγμα
Θέλω να πώ ρε παιδιά, μήπως αυτά τα blogs μας εθίζουν σε κάτι που είναι πέρα των δυνάμεών μας;
Μήπως μας κάνουν άπληστους επικοινωνιακά;
Μήπως μας κάνουν να νιώθουμε-χωρίς αυτό να ισχύει- ότι η επικοινωνία μας με τους ανθρώπους γύρω μας είναι ελλειπής και πρέπει να την ψάξουμε στο αχανές διαδίκτυο για να νιώσουμε ολοκληρωμένοι;
Θέτεις τεράστιο θέμα. Πέρα των δυνάμεών μας δε θα έλεγα, η απάντηση όμως στα υπόλοιπα είναι “μάλλον ναι”. Όχι όμως επειδή έχει κάτι κακό το μέσο άλλα επειδή είμαστε άπειροι ακόμα σε αυτό.
Μ’ έβαλες σε σκέψεις. Πάντως, ότι έχω ψιλοεθιστεί το αναγνωρίζω.
Γιατί όμως τόσο απαισιόδοξη ματιά; Δεν είναι θαυμάσιο το ότι γεφυρώνονται αποστάσεις, κοινωνικες τάξεις, διαφορετικές κουλτούρες; Το ότι τώρα μπορώ να συζητώ με μια Μ13 περί επικοινωνίας ενώ χωρίς blogs θα αγνοούσαμε ο ένας τον άλλο; Το ότι δημιουργούνται άμεσα κανάλια επικοινωνίας μεταξύ γνωστών συγγραφέων και των αναγνωστών τους; Το ότι ο καθένας μπορεί να γίνει ένα πομπός των ιδεών του ενώ πριν θα ήταν καταδικασμένος στην αφάνεια;
February 9th, 2006 at 4:04 pm
san mia kala krymmeni alithia,krymmeni ston kathena mas mesa bathia…welcome2reality reee
February 9th, 2006 at 4:10 pm
Αποτύπωσες εκφραστικά σκέψεις που έχω κάνει κάποιες φορές… Αυτό που δε μου αρέσει στα blog είναι αυτό το είδος “παρεούλας” που υπάρχει πίσω από τα πάντα. Το “δούναι και λαβείν” που υπάρχει σε αυτή την cosa nostra και που σχεδόν πάντα κάνει την ουσία να χάνεται (όταν υπάρχει ουσία, για το 70% των post αφορά το τι έφαγε χθες ο κάθε blogger). Εδώ και ένα χρόνο έχω κρατηθεί πολλές φορές να μην αναφερθώ σε πράγματα που μου τη σπάνε σε άλλα blog, διότι αισθάνομαι πως θα εισχωρήσω σε ξένα χωράφια, πως δε δικαιούμαι να link-άρω κάτι μόνο και μόνο επειδή το 2ο μέρος του URL είναι κοινό με το δικό μου.
Θα προτιμούσα να μην υπήρχε αυτή η χροιά forum ή “κοινότητας ομοειδών χώρων” που διακρίνει τα blog στην Ελλάδα, μα πολλά ανεξάρτητα blog, γιατί κατά τα άλλα τα blog είναι μια πολύ σπουδαία πηγή ελεύθερης σκέψης. Αν θες, θα ήθελα να έχω ένα blog χωρίς να έχω, χωρίς να είμαι σίγουρος πως το εκφράζω σωστά. Σε κάθε περίπτωση θεωρώ πως όντως ισχύει μια ευθεία αναλογία μεταξύ πραγματικής απογοήτευσης και blogging, χωρίς φυσικά αυτό να καλύπτει το σύνολο των περιπτώσεων.
February 9th, 2006 at 4:14 pm
Για μένα είναι πολύ πιο απλό … Ξεπερνώντας το γιατί το κάνεις, το θέμα είναι μάλλον πιο σοβαρό οταν κάτσεις και σκεφτείς τι περιμένεις από αυτό. Σκέψου τις κατηγορίες σε αυτή τη περίπτωση.
Από εκεί και πέρα για αυτό που είπες:
“Μήπως μας κάνουν άπληστους επικοινωνιακά;
Μήπως μας κάνουν να νιώθουμε-χωρίς αυτό να ισχύει- ότι η επικοινωνία μας με τους ανθρώπους γύρω μας είναι ελλειπής και πρέπει να την ψάξουμε στο αχανές διαδίκτυο για να νιώσουμε ολοκληρωμένοι;”
Αυτό δεν είναι το θετικό του Internet? Έχεις τόσα πράγματα που μπορείς να δείς, που σε καμμία άλλη περίπτωση και με κανένα άλλο τρόπο δεν θα το πετύχαινες αυτό. Το βασικότερο όμως εδώ ειναι το να μη γίνεσαι άπληστος εις βάρων της πραγματικής διαπροσωπικής επικοινωνίας που έχεις με τους ανθρώπους γύρω σου. Με λίγα λόγια θα συμφωνήσω με τον “Σπασίκλα” οτι:
“Δεν είναι θαυμάσιο το ότι γεφυρώνονται αποστάσεις, κοινωνικες τάξεις, διαφορετικές κουλτούρες;”
February 9th, 2006 at 7:45 pm
@verde
@spasiklas
Σιγά μη γεφυρώνουμε τάξεις και κουλτούρες παιδιά… Ο lefty πλησιάζει πολύ στην πραγματικότητα:
Σαν “συμμορίες” κολλητών είναι το σύστημα κι έναν Δήμου για να γράφουν ατελείωτες θεωρίες οι αργόσχολοι….
February 9th, 2006 at 7:48 pm
Παρόλο που η καταφανής γοητεία μου, ούτε υποθετικά δε μπορεί να με φέρει στη θέση του Γκόλουμ σου απαντώ - όχι ως Γκόλουμ αλλά ωσάν του Κώλου μ’.
Είναι ωραίο να ψάχνεις το blogger!
February 9th, 2006 at 8:29 pm
Κάθε ένας από μας τους bloggers είναι και μια κατηγορία από μόνος του. Προσωπικά νομίζω πως έχει πολύ πλάκα όλη αυτή η ιστορία. Τι σημασία έχει αν ο τάδε το κάνει για να νιώσει λιγότερο μόνος του η πλάθει έναν μαγικό ψεύτικο κόσμο; Σημασία έχει εσύ πως νιώθεις και τι θέλεις από όλη αυτή την ιστορία. Αν σε κάνει να νιώθεις καλά το κρατάς, αν όχι, το κλείνεις το ρημάδι. Τους ψεύτες και τους μίζερους που πλάθουν μαγικούς κόσμους τους “μυρίζεσαι” είτε το θέλουν είτε όχι, από κει και πέρα είναι επιλογή σου αν θα τους μπάσεις στον κόσμο που χτίζεις εσύ. Πραγματικό η ψεύτικο, δεν έχει σημασία. Επίσης θα συμφωνήσω με τον σπασίκλα και με τον verde. Είναι όντως θαυμάσιο να γεφυρώνονται αποστάσεις, κοινωνικές τάξεις και κουλτούρες.
February 10th, 2006 at 3:51 am
η διαχωριστική γραμμή [...] είναι πολύ λεπτή
Ποιος από εσάς είναι τέρας;
Ποιος από εσάς είναι απλά άνθρωπος;
Ποιος από εσάς είναι άνθρωπος που δεν έχει καταλάβει ότι μεταμορφώνεται σε γκόλουμ;
Ποιός από εσάς είναι γκόλουμ και δεν το έχει καταλάβει;
Πολλά κιλά respect, Μ13, για ένα post που έπρεπε να γραφτεί κάποια στιγμή (μιλάω και για το συγκεκριμένο παραλληλισμό). Αν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, παίζει να ανακαλύψουμε όλοι ένα μικρό Gollum σε μιά γωνιά του ψυχισμού μας. Σήμερα είναι τα blogs, χθες και αύριο κάτι άλλο’ ο εθισμός είναι αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας.
Δε νομίζω πάντως πως απλά και μόνο ένας υπολογιστής και μιά σύνδεση με το internet αρκούν για να σου προκαλέσουν δυσλειτουργίες στην κοινωνικότητά σου. Εμείς πρέπει πάντα να επιβάλλουμε το μέτρο στον εαυτό μας, και προφανώς η ξαφνική ανακάλυψη της “ελευθερίας” (*), χωρίς άμυνες και εσωτερική πειθαρχία, μπορεί να μας αποσυντονίσει. Απ’ αυτή την άποψη, το internet μπορεί να φαίνεται μερικές φορές “πιό ρεαλιστικό” από κάποιες προφυλαγμένες καθημερινότητες.
(*) Σε εισαγωγικά, γιατί πιστεύω ότι είμαστε πάντα το ίδιο (αν)ελεύθεροι
February 10th, 2006 at 2:00 pm
my preciousssssss
February 10th, 2006 at 2:38 pm
@ orlando:
Από την άποψη οτι μπορείς να πείς 5 πράγματα με έναν ανθρωπο που δεν θα ερχόσουν ποτέ σε επαφή λόγω αντικειμενικών εμποδίων ή γιατί πολύ απλά μπορεί να μη γούσταρες τη φάτσα του εκέινη την ώρα.
February 10th, 2006 at 3:21 pm
Δε νομίζω πάντως πως απλά και μόνο ένας υπολογιστής και μιά σύνδεση με το internet αρκούν για να σου προκαλέσουν δυσλειτουργίες στην κοινωνικότητά σου.
Όχι, αλλά αν έχεις προδιάθεση βοηθούν σημαντικά. Εκτός κι αν κοινωνικότητα είναι κάθε μέρα τα post σου να ξεπερνούν τους ανθρώπους που συναναστράφηκες.
February 10th, 2006 at 3:58 pm
Πολυ καλο post, σκεψεις που εχω κανει αλλα δεν εχω εκφράσει, ούτε στον εαυτό μου. Η αποψη μου ειναι πως δεν ισχυει ενας γενικος κανονας. Καποιος bloggarei γιατι νιωθει μονος, καποιος αλλος γιατι βαριεται στη δουλεια του, καποιος γιατι δεν προλαβαινει να κοινωνικοποιηθει, καποιος αλλος γιατι ειναι ψωνιο και θελει να προβληθει απο τα free press.
Δεδομενου πως ειναι μοδα αυτη τη στιγμη, ασφαλη συμπερασματα δεν υπαρχουν.
February 10th, 2006 at 6:24 pm
@verde
Ετσι ναι έχεις δίκιο.
February 10th, 2006 at 6:44 pm
@constantina: ακόμα και οι φανταστικές εικόνες που πλάθουμε για τον εαυτό μας δεν είναι δυνατόν να είναι αρεστές σε όλους.
Αλήθεια, πιστεύεις πως είναι σχολείο ένα μέρος όπου ανεξέλεγκτα ο καθένας υποστηρίζει αυθαίρετα λανθασμένες απόψεις;
@orlando: να σαι καλά, με έκανες και γέλασα! Επίσης, σε ότι ειπώθηκε για την κουλτούρα και τα γεφυρώματα, είμαι 100% μαζί σου.
@avellaneda: το σκέφτηκα κι εγώ, μα δεν είναι έτσι. Αν το εμπορευματοποιήσουν ολοκληρωτικώς, τότε δε θα υπάρχει καθόλου ζήτηση και άρα…θα καταρρεύσει το όλο σύστημα.
@σπασίκλας: όχι μπορεί να ήταν ατυχές…ΗΤΑΝ :))
Τώρα για το αν είναι πάνω από τις δυνάμεις μας ο έλεγχος του συγκεκριμένου εργαλείου, πιστεύω πως το ότι χρησιμοποιώ την παρομοίωση με το γκόλουμ μας λύνει όλων την απορία…άλλωστε, κάτι που σε εθίζει, είναι και ΠΑΝΩ από τις δυνάμεις σου.
@oneiros: thanks for your respect man
@averel: γενικός κανόνας δεν υπάρχει…υπάρχει όμως τυποποίηση και κατηγοριοποίηση
υγ: το ήξερα ότι οι περισσότεροι θα μου ήσασταν ΓΚΟΛΟΥΜ…
my preciouss!
@
February 10th, 2006 at 9:14 pm
Το γκόλουμ είναι η γυναίκα του διαχειριστή της πολυκατοικίας που μένω όχι εσύ Κουκλάκι !
February 11th, 2006 at 5:50 am
avellaneda, TANSTAAFL, που λένε, απλά το τίμημα δεν είναι πάντα χρηματικό.
m13, no thanks required; respect is earned, not given
February 11th, 2006 at 8:05 am
M13: You left me a cryptic message on my blog.
What is gka? This is a Greek word I am not familiar with… Unless you are referring to baby talk, as in “Goo goo, gka gka..??”
February 11th, 2006 at 9:42 am
This post has been removed by the author.
February 11th, 2006 at 6:51 pm
M13: Τορα καταλαβα τι σιμενει “GKA”. Eχαριστω, αλλα τορα δεν καταλαβα τι σιμενει κατι που ειδα στο βλογ μου που λεει:
This post has been removed by the author
Any ideas? (Ha Ha Ha)
February 12th, 2006 at 1:16 pm
m13 said: [...] άλλωστε, κάτι που σε εθίζει, είναι και ΠΑΝΩ από τις δυνάμεις σου.
Η έκφραση “πέρα από τις δυνάμεις σου” χρησιμοποιείται αν δεν κάνω λάθος για κάτι που αδυνατείς να θέσεις υπό τον έλεγχό σου και όχι για κάτι που σε εθίζει ή εξουσιάζει. Για αυτό και η παρεξήγηση.
Η παρομοίωση με το Γκόλουμ είναι τραβηγμένη και σηκώνει πολλή συζήτηση. Η σχέση του Γκόλουμ με το δαχτυλίδι είναι πολυσήμαντη αλλά είναι κυρίως σχέση εξουσίας (το δαχτυλίδι κυριαρχεί στο Γκόλουμ). Εμπεριέχει πάντως και τον εθισμό γιατί το δαχτυλίδι δίνει της ευχαρίστηση της κατοχής των πάντων, την αίσθηση πως έχοντάς το έχεις και unlimited resources. Μια αίσθηση που επιφέρει την απόλυτη φθορά και απομόνωση.
Γκα; (αδύνατο να κρατηθώ :-))
February 12th, 2006 at 3:49 pm
Η έκφραση “πέρα από τις δυνάμεις σου” χρησιμοποιείται αν δεν κάνω λάθος για κάτι που αδυνατείς να θέσεις υπό τον έλεγχό σου και όχι για κάτι που σε εθίζει ή εξουσιάζει. Για αυτό και η παρεξήγηση.
Η παρομοίωση με το Γκόλουμ είναι τραβηγμένη και σηκώνει πολλή συζήτηση.
Ναι, αλλά κάτι που σε εθίζει με τη σειρά του, είναι κάτι που αδυνατείς να θέσεις υπό τον έλεγχό σου (μία σκέψη παραπέρα
Η παρομοίωση με το Γκόλουμ ήταν πολύ επιτυχημένη (για μένα), τώρα αν εσύ το θεωρείς τραβηγμένο, τί να πώ…πάντως αν στα λεγόμενά σου, όπου δαχτυλίδι τοποθετήσει κανείς ‘blog’, μονίζω πως κατανοεί πλήρως το νόημα του ποστ μου.
February 12th, 2006 at 3:51 pm
νομίζω…όχι μονίζω!
February 13th, 2006 at 8:46 am
Μικρό νομίζω ότι τεμπελιάζεις τώρα τελευταία…
February 13th, 2006 at 11:06 am
Γκόλουμ! Γκόλουμ! Γκόλουμ!
Τελευταίο και καταϊδρωμένο….:(
Από την στιμή που μου γνώρισαν τα blogs έγιναν σαν την καθημερινή γλυκιά, έξυπνη και αναγκαία εφημεριδούλα μου.
Ανάλογα με την διάθεση μου βρίσκω πάντα κάτι να διαβάσω.
Κάτι που ή θα με βάλει σε σκέψεις, ή θα με κάνει να γελάσω, να ξεχαστώ ή που θα μου εμπλουτίσει τις λιγοστές μου γνώσεις. Π.χ. χτες έμαθα για τις ετερολογικές και αυτολογικές (αυτοαναφορικές) προτάσεις.
Σιγά σιγά μεταμορφώνομαι και εγώ σ’ένα μικρό γκόλουμ…και δεν με χαλάει καθόλου!!!
February 28th, 2006 at 2:52 pm
Οποια σημασια και να εχει για τον καθενα το blog, το γεγονος ειναι οτι αυτη την στιγμη τα blog εχουν φτασει τα 27.000.000 τον αριθμο ανα τον κοσμο…αυτο απο μονο του κατι σημαινει
January 24th, 2007 at 12:43 pm
έστω και αργά σου αφήνω ένα χαμόγελο…
January 24th, 2007 at 12:44 pm
:):):)
January 26th, 2007 at 3:44 am
Γεια σας και από μία “γιαγιά” γκόλουμ, το οποίο υποθέτω ότι πρέπει να είνα κάτι από Αρχοντα των Δαχτυλιδιών ή κάποια ανάλογη ταινία που λόγω ηλικίας (είμαι 49), αλλά και ωρών που εργαζόμουν δεν έχει τύχει να δω. Ωστόσο από τα σχόλια κατάλαβα περίπου περί τίνος πρόκειται.
Σε όλα όσα λέτε έχετε δίκιο νομίζω. Ολα εκφράζουν και από μία πλευρά αυτού που είναι το bloging. Ο εθισμός στον οποίο αναφέρεστε νομίζω ότι δεν είνα τόσο αυτό καθαυτό τo blog και τα posts όσο η όλη διαδικασία επαφής μέσω του διαδικτύου.
Παλιότερα είχαν δημοσιευθεί ειδήσεις που έλεγαν ότι διάφορα στελέχη όταν πρωτάρχισαν να σερφάρουν δεν μπορούσαν να σταματήσουν σε σημείο που το νευρικό τους σύστημα υπερφορτωνόταν τόσο από την υπερπληροφόρηση που έφτασαν να υπάρχουν και αυτοκτονίες.
Οταν το είχα διαβάσει αυτό μου είχε φανεί υπερβολή, αλλά διαπιστώνω ότι το έπαθα κι εγώ το τελευταίο διάστημα, χωρίς ωστόσο να έχω αυτοκτονήσει ακόμα. Επίσης τελευταία είδα διαβάσει ότι έχουν ξεκινήσει να δημιουργούνται κέντρα απεξάρτησης - όχι για blogers- για εθισμένους εφήβους σε ηλεκτρονικά παιχνίδια μέσω διαδικτύου. Ολα αυτά δεν τα λέω για να σας ενισχύσω τον προβληματισμό και την ανησυχία, αλλά αντίθετα για να σας δώσω, αν μπορέσω, ένα εργαλείο - που πρώτη το χρειάζομαι εγώ σε αυτή τη φάση και με τους προβληματισμούς σας μου ξεκαθαρίσατε το τοπίο- ώστε να βγείτε από αυτή την ανησυχία που είναι εύλογη.
Νομίζω πως το νούμερο ένα είναι όταν κάποιος ξεκινάει ένα blog, και αρχίζω τώρα να το συνειδητοποιώ αυτό εξαιτίας σας, είναι να γνωρίζει για ποιο λόγο το δημιουργεί.
Προσωπικά το ξεκίνησα κάποια στιγμή τον Αύγουστο όταν ένιωθα να ασφυκτιώ στη δουλειά μου και ότι δεν καταφέρνω να εκφράσω όπως θα ήθελα τον εαυτό μου. Εργαζόμουν 12 χρόνια σε οικονομική εφημερίδα όπου είχα βρεθεί “κατά τύχη” λόγω γνώσεων DTP και είχα αρχίσει να νιώθω ότι έχω κορεσθεί πλέον και χρειάζομαι αλλαγή. Η δουλειά μου είχε πάψει να με ενθουσιάζει ή έστω να μου είναι ανεκτή και ένιωθα ότι ήθελα πάσει θυσία ανανέωση. Εν πάσει περιπτώσει απολύθηκα. Πριν όμως συμβεί αυτό ήδη σκεφτόμουν κάποια δουλειά με ιντερνέτ. Τότε που το σκεφτόμουν αυτό δεν γνώριζα την ύπαρξη των blog. Οταν έμαθα γι’ αυτό το εργαλείο είπα να πειραματισθώ με στόχο μία τριβή με το χώρο του ιντερνέτ. Ξεκίνησα. Οσο είχα παραμείνει στο να γράφω κάποια κείμενα και να μην ψάχνω τι κάνουν όλοι οι υπόλοιποι ήμουν μία χαρά και δεν είχα κολλήσει.
Από τη στιγμή όμως που άρχισα την περιήγηση άρχισα και να κολλάω. Τη μία πώς θα βάλω αυτό στη σελίδα, την άλλη πώς θα βελτιώσω το άλλο, την παράλη να διαβάσω το ένα κείμενο, να διαβάσω και το άλλο και πάει λέγοντας ώσπου άρχισα να νιώθω ότι κυριολεκτικά αφιονίζομαι, ότι αποφεύγω να βλέπω ανθρώπους και ότι κι όταν ακόμα τους βλέπω πάλι θέλω να μιλάω για όσα έμαθα και όσα κάνω σχετικά με αυτό. Εβαλα στο τρυπάκι κι ένα άλλο φίλο να φτιάξει δικό του blog και το παιχνίδι καλά κρατεί. Ωσπου έπεσα πάνω σε τούτη τη συζήτησή σας. Ηδη με είχε προβληματίσει που είχα κολλήσει τόσο και κάποια στιγμή που μου είχε τηλεφωνήσει φίλη (συντελεί στην εξάρτηση και το ότι μένω μόνη) και της είπα ότι πάλι έγφαφα μου λέει:Καλά ας μην έρθω αφού έχεις δουλειά. Της απάντησα: Οχι να έρθεις γιατί το έχω παρακάνει.
Και πράγματι το έχω παρακάνει. Χρειάζεται να θέσεις στόχο, να ξέρεις για ποιο λόγο το κάνεις αυτό ώστε να μη φθάσει να είναι πάνω από τις δυνάμεις σου όπως λέτε, ούτε να φθάσει να σε μεθάει η ελευθερία του μέσου. Σίγουρα είναι κάτι πρωτόγνωρο και είναι άγνωστο που θα οδηγήσει τις επικοινωνίες γενικότερα. Αλλά χρειάζεται μέτρο και ξεκαθάρισμα του καθενός προσωπικά των λόγων για τους οποίους διατηρεί ένα blog.
Εγώ έχω βρει δικαιολογία στον εαυτό μου ότι τάχα μου το ψάχνω γιατί μακροπρόθεσμα με ενδιαφέρει και επαγγελματικά. Ομως σε αυτή τη φάση είναι ψέμα που λέω στον εαυτό μου. Εχω “μεθύσει” κι εγώ από το πρωτόγνωρο αυτού του εργαλείου που πράγματι σου ανοίγει παράθυρα, ΑΛΛΑ… η υπερπληροφόρηση, η υπερεπικοινωνία καταλήγει να μην είναι επικοινωνία, αλλά ένα στοίβαγμα από χιλιάδες εντυπώσεις, λόγια, λέξεις, εικόνες, ήχους που σε “βομβαρδίζουν” και δεν προλαβαίνεις να επεξεργαστείς, να αφομοιώσεις, να καταλάβεις σε τι ακριβώς σου χρησιμεύουν.
Δεν ξέρω αν εσείς οι νεότεροι διαθέτετε πιο ισχυρά νευρικά συστήματα για τέτοιο βομβαρδισμό. Προσωπικά τα έχω φτύσει…
Ετσι έχω καταλήξει με αφορμή τη συζήτησή σας από αύριο κιόλας να προσπαθήσω να βάλω πρόγραμμα να επισκέπτομαι τις σελίδες μου συγκεκριμένη ώρα και ημέρα και να δημοσιεύω κάτι που θα έχω ερευνήσει ώστε να αξίζει να διαβαστεί και θα σταματήσω να περιφέρομαι καλή ώρα διαβάζοντας τα πάντα και σχολιάζοντας όπου βρίσκω ενδιαφέρον και δημιουργώντας κύκλους γνωριμιών.
Από όλες αυτές τις επαφές που δημιουργούμε μέσα στα blogs είναι σίγουρο ότι πολύ λίγες θα κρατούσαμε στην πραγματική μας καθημερινή ζωή, καθώς οι ρυθμοί είναι τέτοιοι που δεν προλαβαίνουμε. Ομως εδώ κολλάμε και ψάχνουμε να δούμε αν μας απάντησε ο ένας, τι είπε ο άλλος και πάει λέγοντας. Κι όλο αυτό δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο που εντέλει που οδηγεί; Οδηγεί σε ουσιαστική επικοινωνία.
Ασε που εγώ στην κανονική μου ζωή δεν γουστάρω καν να είμαι σε μεγάλη παρέα. Γουστάρω μόνο τετ α τετ συνάντηση αν θέλω ουσιαστική επικοινωνία. Τώρα πώς ξαφνικά μου προέκυψε να απλώνομαι σε μία απέραντη κοινότητα. Τρόπος του λέγειν απέραντη αν αναφερθώ στην ελληνική, αλλά εννοώ το διαδίκτυο στο σύνολο του. Ομως νομίζω το έχω ήδη παρακάνει. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα τεράστιο post στη σελίδα μου και δεν αποκλείω να το βάλω και εκεί. Σκοπεύω κάποια στιγμή συστηματικά και με ρέγουλο και όχι με αυτό τον εθισμό που έχω τώρα να κάνω μία έρευνα στα ελληνικά blogs (αν βρω το κουράγιο γιατί φαντάζομαι θα χρειαστεί πολύ χρόνο) θέτοντας κάποια κριτήρια κατηγοριοποιήσεις με βάση τη θεματολογία τους κλπ. Φαντάζομαι πως αν το κάνω θα βγουν πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Σίγουρα πάντως όσοι γράφουν είτε σε blogs είτε σε χαρτί παλιότερα είναι άτομαι ευαίσθητα πέραν του μέσου όρου (έστω και αν συμπεριφέρονται αδιάφορα ή επιθετικά) και έχουν ανάγκη βαθύτερης επικοινωνίας, αλλά δεν αρκεί μόνο το διαδίκτυο, χρειάζεται και το σώμα που έχει τόσο πλούσια εξωλεκτικά μηνύματα που δεν μπορεί να μεταφέρει ο γραπτός λόγος. Το blog, λοιπόν είναι εργαλείο και το εργαλείο αποφασίζεις πως θα το χρησιμοποιήσεις. Με το μαχαίρι κόβεις ψωμί, αλλά σφάζεις και άνθρωπο… Οσο για την ελευθερία είναι σχετική… Αν αληθινά θέλεις να σταθείς και ως bloger, έστω και αν δεν σε ενδιαφέρει επαγγελματικά, είναι αναγκαία η υπευθυνότητα, η συνέπεια κλπ νομίζω. Διαφορετικά ίσως είσαι απλά ο παλιάτσος της παρέας που όμως κανείς δεν σε παίρνει σοβαρά. Αυτά από τη “γιαγιά”… Ελπίζω να μη με δείρετε για το τερατώδες σχόλιο. Μάλλον θα είναι και το τελευταίο που κάνω σε blog…
January 26th, 2007 at 3:51 am
“Ομως εδώ κολλάμε και ψάχνουμε να δούμε αν μας απάντησε ο ένας, τι είπε ο άλλος και πάει λέγοντας. Κι όλο αυτό δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο που εντέλει που οδηγεί; Οδηγεί σε ουσιαστική επικοινωνία.”
Εδώ η σωστή πρόταση είναι με ερωτηματικό.
Δηλαδή έτσι:
“Οδηγεί σε ουσιαστική επικοινωνία?”
Σόρι, αλλά κουτουλάω και είδα ότι έχω κάνει κι άλλα λάθη, αλλά αυτό εδώ μόνο διορθώνω επειδή αλλοιώνει το νόημα.
January 26th, 2007 at 10:37 am
Εγώ coolplatanos λέω ότι και μόνο που προβληματίζεσαι σημαίνει ότι ΔΕΝ έχεις πραγματικό πρόβλημα εξάρτησης.
Αν πραγματικά δεν επηρεάζει τον ελεύθερο χρόνο σου και τις δουλειές σου, δε βλέπω το λόγο να αγχώνεσαι τόσο.
Γενικά είμαι πάντως της άποψης ότι αν αναρωτιέσαι για κάτι και ανησυχείς για τον εαυτό σου, έχεις συνείδηση, και δε χρειάζεται να φοβάσαι για τίποτα. Συνήθως οι άνθρωποι με πραγματικό εθισμό δεν καταλαβαίνουν καν ότι έχουν πρόνλημα, αρνούνται να το παραδεχτούν και χειροτερεύουν ολοένα και περισσότερο
Μην ανησυχείς για το μεγάλο κόμεντ, πές ό,τι θέλεις.
January 26th, 2007 at 11:41 am
Μμμμ, είδες είπα θα είναι το τελευταίο και νάμαι πάλι εδώ… Ναι, έχω συνείδηση, ναι δεν ανησυχώ και από όσο κατάλαβα ούτε εσείς ανησυχείτε για τους εαυτούς σας, απλά προβληματίζεστε πάνω στο bloging. Σκεφτόμουν πως ίσως ουσιαστικό bloging είναι αυτή η προσπάθεια εδώ που δεν ξέρω αν την έχετε υπόψη: http://www.godimitris.gr/ Ο τύπος από όσο ξέρω για να κάνει την κίνηση πήρε δάνειο, ενώ η διαφήμιση που φαίνεται να έχει είναι (από όσο γνωρίζω από ανθρώπους που τον ξέρουν) από αυτούς που του προμήθευσαν απλά τον εξοπλισμό για το ταξίδι. Τον θαυμάζω και τον ζηλεύω, αλλά είμαι πολύ μεγάλη πια και ήμουν γενικότερα πολύ μούχλα για να τολμήσω τέτοια ανοίγματα ζωής. Αυτά και τα φιλιά μου και θα ήθελα να γνωρίζω αν θα σας πείραζε να αναφέρω τους προβληματισμούς σας με παραπομπή λινκ κάποια στιγμή που θα καταγράψω τους δικούς μου προβληματισμούς και έρευνα στα blogs
January 26th, 2007 at 11:42 am
Α! Και για να μην είμαι γαϊδούρα. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ
January 26th, 2007 at 11:45 am
Ολο ξεχνάω κάτι… Εχει επηρεάσει τον ελεύθερο και τον μη ελεύθερο χρόνο μου αυτό το διάστημα και μάλιστα πάρα πολύ σε βάρος άλλων ανειλλημμένων υποχρεώσεων προς τον εαυτό μου και τους γύρω μου, άρα δικαίως προβληματίζομαι, αλλά τώρα περιμένω δύο φίλους να πάμε για καφεδάκι, να πάω να πληρώσω κάτι λογαριασμούς και είπα ότι μετά στοπ για μερικές μέρες προς… αποτοξίνωση
January 26th, 2007 at 11:53 am
να περάσεις καλά, και να μην ακούω μαλακίες.
49 δεν έχεις φάει ΚΑΝ τα ψωμιά σου