Welcome to Reality

Έρωτας

Πορευόμουν, στο άγνωστο με φτερά από αίμα. Δύστυχη, κουρνιασμένη στην αγκαλιά της μοναξιάς μου. Ποτέ δεν πίστεψα, ποτέ δεν τόλμησα να ελπίσω, ποτέ δε σκέφτηκα κάτι θετικό, μόνο και μόνο από φόβο. Φόβο που ανάβλυζε από τον πυθμένα της πληγωμένης μου ψυχής.

Στην αρχή θαμπώθηκα. Έχασα τα αστέρια, τα σύννεφα πήραν ζωηρές αποχρώσεις του ρόζ και του πορτοκαλί και με τύφλωσαν. Σε είδα μέσα από τις μυριάδες εικόνες που τόσο βάραιναν το μυαλό μου. Κι όλα εξαφανίστηκαν. Έμεινε μόνο η μορφή σου, να ρουφά με τρόπο μαγικό και τρυφερό όλον τον πόνο από μέσα μου.

Αγέρωχη, ανεπηρέαστη, πάντα νέα και ρωμαλέα.

Με έκανες να ξανανιώσω. Με έκανες να χάσω τη λογική που μέχρι τότε είχα γνωρίσει. Τα συναισθήματα γέμισαν όλο μου το είναι, έσταζα μέλι και έρωτα. Η λογική είχε πια χαθεί μαζί με τα άστρα που τόσον καιρό είχα να δώ.

Έρωτας. Αυτός ο πανέμορφος άνδρας που μου πήρε το μυαλό. Μου πήρε όλες τις σκέψεις και στη θέση τους έβαλε ένα ηφαίστειο από κοχλάζοντα αισθήματα.

Και μετά;

Μετά εγώ τον έδιωξα. Τον έσπρωξα μακριά με τα ματωμένα μου φτερά και ξαναγκάλιασα τη μοναξιά μου. Κι εκείνος με ήθελε πίσω. Εκείνος με περίμενε, ψηλά, στους πολύχρωμους μεθυστικούς ουρανούς. Μα εγώ κοιτούσα μέσα μου. Και δεν τον είδα. Και άθελά μου του γύρισα την πλάτη.

Τα φτερά μου έλιωσαν. Ένα λουτρό αίματος απλώνεται πλέον παντού. Μέσα μου, έξω μου, γύρω μου. Ανήμπορη, πεσμένη πια στη γή, δεν πορεύομαι. Αναμένω.

Αναμένω εκείνον, που τώρα πετά ελεύθερος σε κόσμους μαγικούς, να με προσέξει και να με θαμπώσει για άλλη μία φορά με την υπέροχη ονειρική ομορφιά του. Να με κάνει να ξανανιώσω, αυτή τη φορά για πάντα, πως η λογική έχει εξανεμιστεί στο στρόβιλο μίας μακρινής, ξέθωρης καταχνιάς…

[αφιερωμένο σε εσένα, που δε θα το διαβάσεις ποτέ]

This entry was posted on Sunday, August 6th, 2006 at 5:31 pm and is filed under Αποκλειστικά. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

15 Responses to “Έρωτας”

isisveiled Says:
August 6th, 2006 at 6:16 pm
χμ.. όλως παραδόξως μ’αρέσει…

αν και δεν είναι κάργα λογικό να γράφεις σε κάποιον που δεν θα σε διαβάσει ποτέ
vrypan Says:
August 6th, 2006 at 9:10 pm
Οι όμορφες αναμνήσεις είναι πολύτιμος θησαυρός που έχουμε, όχι που χάσαμε Να τις προσέχεις.
ΠΡΕΖΑ TV Says:
August 6th, 2006 at 10:18 pm
Ειναι ψυχοφθορο να μενεις μονο με τις αναμνησεις…
Καλη συνεχεια στο ταξιδι που λεγεται ερωτας.
Προσεξε μονο μην πονεσεις ανεπανορθωτα…
tis psolis mou to xava... Says:
August 7th, 2006 at 8:53 am
Parton kana tilefono kai ase ta vrazilianika :p
Little A Says:
August 7th, 2006 at 10:11 am
Να τις προσέχεις τις αναμνήσεις σου αλλά να μην ζεις μέσα απ’ αυτές….
Το πόσο πληγωνόμαστε όλοι μας σε μια τέτοια, παρόμοια έστω κατάσταση εξαρτάται από το πόσο αφήνουμε τον άλλο να μας πληγώσει κ τον εαυτό μας να πληγωθεί.

Δεν είναι περίεργο όμως, με πόση ελευθερία κ άνεση γράφουμε κ λέμε κάποια πράγματα όταν θεωρούμε σίγουρο πως αυτός στον οποίο απευθύνονται δεν θα τα μάθει ποτέ; Ο μοναδικός άνθρωπος που κανονικά θα ‘πρεπε να τα ξέρει, είναι κ εκείνος που δεν τα μαθαίνει τελικά.
Από φόβο; Ίσως. Πρέπει να μάθουμε όμως κάποτε να λέμε τα “σωστά” πράγματα στον “σωστό” άνθρωπο.
Πάρε βαθιά ανάσα κ προχώρα.
pascal Says:
August 11th, 2006 at 1:16 pm
Ο έρωτας, ως συναίσθημα, βιώνεται απ’ όλους. Η σχέση, ως κατάσταση, ΔΕΝ μπορεί να βιωθεί απ’ όλους.
classical chaos Says:
August 11th, 2006 at 10:49 pm
Εξαιρετικό κείμενο.
Demons Says:
August 12th, 2006 at 10:15 am
Ότι νοιώθει ο καθένας είναι μοναδικό
τα σχόλια περιτεύουν και το μόνο που κάνουν είναι
να υποβαθμίζουν την αίσθηση… δέν χρειάζεται η γνώμη ούτε η συμβουλή σας.. απλά η σιωπή σας…
m13 Says:
August 13th, 2006 at 3:29 am
πρός classical chaos:

ΑΚΟΜΑ ΣΤΟ BLOGGER ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΕ?
classical chaos Says:
August 14th, 2006 at 3:03 am
να μην μου ξαναμιλήσεις τοιουτρόπως γιατί αν θες να ξέρεις εγώ έχω μαμά και δεν είμαι σαν εσένα του δρομολογίου - και άμα η μαμά μου σε ακούσει να λες τέτοια θα τη φας τη τσοκαριά και θα απωλέσεις και τα μούτρα και τα δόντια σου και μετά εγώ θα σε μουτζώνω άμα η μάμα μου σε δείρει και θα σε κλωτσάω μέσα στους δρόμους και θα σε σπρώχνω και θα σε μουτζώνω και θα σε φτύνω και θα κραδαίνω το μπιμπερό μου με γαλατάκι γεμάτο και ματωμένη και δαρμένη θα σε ραίνω και θα σε βαφτίζω κατά IUPAC ως μία μουλάρα τεραστία κακιά και ανυπόφορη που θέλει να δείρει τα αγοράκια και δεν σκέφτεται τον ποιητή στο κατάστρωμα που όταν μία κοπέλα αγχωμένη του είπε για τα σχέδια και τη ζωή της, εκείνος σκέφτηκε εντός του: μα δεν θέλετε δεσποινίς να γαμηθείτε; δεν είπε όμως το παραμικρόν έξωθεν του. για να ξέρεις.
manosantonaros Says:
August 15th, 2006 at 10:11 pm
Περίεργο.
Αυτοί (οι κοινοί μας φίλοι) που σε ξέρουν μου έχουν πει (και επιμένουν μάλιστα) ότι δεν έχεις καμμιά σχέση με αυτά που γράφεις (τουλάχιστον σε πρώτη ανάγνωση). Όταν έχω τα θυμωμένα μου διαβάζω μια M13 και επανέρχομαι.
Τελικά με αυτό που διάβασα σήμερα απέδειξα αυτό που πιστεύω: οι άνθρωποι είναι αυτό που γράφουν. (δεν είναι υποχρεωτικό να το κάνουν συχνά).
Take care
manosantonaros Says:
August 15th, 2006 at 10:12 pm
A, και να μην το ξεχάσω:
Thnx για τότε!
m13 Says:
August 16th, 2006 at 12:31 pm
@manosantonaros: μην πιστεύεις ό,τι σου λένε.
θένκς για πότε; μου θυμίζεις αν θέλεις; Είμαι λίγο ξεχασιάρα

@classical chaos: καλά, καλά, πήγαινε τώρα πιές κανά μπάφο να ηρεμήσεις και μετά πάρε το γαλατάκι, και αν τα καταφέρεις και αντισταθείς στον ενδόμυχο πειρασμό να το σφηνώσεις στη βρωμοκωλάρα σου, χρησιμοποίησέ το για να σβήσεις το τόσο φλογερό μυαλουδάκι σου.
ΚΑΪΔΙ, Ε ΚΑΊΔΙ.
manosantonaros Says:
August 19th, 2006 at 2:33 am
Δεν περιάζει. Καλύτερα ίσως. Στο κάτω-κάτω θενκς σου είπα, δεν χρειάζεται να το αιτιολογώ κι απο πάνω. Χαχαχαχαχα.
newmanifesto Says:
August 21st, 2006 at 12:36 pm
όσο περιμένεις εκείνον τον ονειρικά όμορφο άντρα μη κάνεις τα ίδια κουλά και σε άλλους :))

οκ?

Έρωτας

15 Responses to “Έρωτας”

Leave a Reply