Welcome to Reality

Είδα ένα απαίσιο όνειρο προχτές. Όχι, λάθος, είδα τον πιο απαίσιο εφιάλτη του πλανήτη προχτές. Είμαι σίγουρη πως χειρότερο πράγμα από αυτό που είδα δεν υφίσταται. Τουλάχιστον από τη δική μου οπτική γωνία.

Είδα που λέτε ότι έπρεπε να κάνω τα τελευταία 2,5 χρόνια του λυκείου υποχρεωτικά πάλι από την αρχή. Όχι μόνη μου φυσικά. Δεν ξέρω αν, στην περίπτωση που έπρεπε να το κάνω μόνη μου, θα ήταν όνειρο, αλλά στο συγκεκριμένο εφιάλτη έπρεπε να το περάσω ξανά όλο αυτό μαζί με όόόλους τους πρώην συμμαθητές μου. Κι εκεί είναι που τρελάθηκα. Τους έβλεπα έναν προς έναν να κάθονται στα θρανία με τις γνώριμες φάτσες τους. Έναν προς έναν και μία προς μία.

ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙ;

Ρωτούσα την καθηγήτρια ξανά και ξανά και ξανά κι εκείνη απαντούσε πιο βασανιστικά από ποτέ “Δεν ξέρω”.

Τί πάει να πει δεν ξέρει; τί πάει να πει δεν ξέρει; τί πάει να πει δεν ξέρει;; σκεφτόμουν ξανά και ξανά και ξανά και κόντευα να τρελαθώ.

Παίδες δεν ξέρω για εσάς, έχω ακούσει πάρα πολύ κόσμο να λέει ότι οι πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής τους ήταν τα σχολικά τους χρόνια αλλά εγώ σίγουρα δεν είμαι ένας από αυτούς. Αντιθέτως, αν κάπου εκεί έξω υπήρχε μία τεράστια οργάνωση ανθρώπων που μισούσαν τα σχολικά τους χρόνια, δεν αποκλείω να ήμουν εγώ η αρχηγός τους

Το μόνο που ευχαριστήθηκα από το όνειρο ήταν ότι όταν είδα εκείνη τη μαλακισμένη τη “Λία” (πολύ ηλίθια συμμαθήτριά μου και σημειωτέον πάρα πολύ ψωνάρα για τα δεδομένα μου) της είπα “ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΜΩΡΗ ΜΑΛΑΚΩ” αχ τί ωραία στιγμή του ονείρου, τί φοβερή λύτρωση!

Anyway, προς όλους τους συμμαθητές μου (που ευτυχώς δεν ξέρουν ότι μου ανήκει αυτό το blog):

Είσαστε τα μεγαλύτερα κωλόπαιδα που γνώρισα ποτέ στη ζωή μου, γελάω πάρα πολύ όταν μου κάνετε friend request στο facebook και πατάω το ignore (αν και αρχίζω σοβαρά να σκέφτομαι να πατάω το “I do not know this person - report” για να γελάω *ακόμα* πιο πολύ). Εύχομαι να ζήσετε τις ζωές σας όσο πιο μακριά από μένα γίνεται και χαίρομαι απεριόριστα και απερίγραπτα που η κοινή σχολική ζωή μας τελείωσε και μπορεί να με απειλεί πια μόνο μέσα από εφιάλτες που δεν κρατάνε πάνω από nanosecs.

υ.γ. Σοφία δεν ξέρω τί από τα δύο είσαι πιο πολύ, χοντροκώλα, ή μαλακισμένη;; ααααααχαχαχα

Άμα δώσεις ένα ψάρι σε έναν άνθρωπο θα φάει για μία μέρα,
αν τον μάθεις να ψαρεύει, θα τρώει μία ζωή.

Έτσι λένε, και τους πιστεύω. Είναι ανήθικο, άρρωστο και δυστυχώς ανίατο να μπουκώνεις έναν άνθρωπο με ψάρια κάθε μέρα και να του λες “ντάξει για σήμερα”. Δε θα μάθει ποτέ του να φροντίζει τον εαυτό του, δε θα μάθει ποτέ κανέναν άλλον να φροντίζει τον εαυτό του. Τον καταδικάζεις σε ατελείωτη αδράνεια και επανάπαυση, λες και θα είσαι εκεί κάθε μέρα μέχρι το τέλος του κόσμου να φροντίζεις για αυτόν. Λες και αυτός με κάποιο μαγικό τρόπο θα αποκτήσει τη γνώση του ψαρέματος και δε θα κάνει το ίδιο σαν τον καλέσουν να βοηθήσει κάποιον να τραφεί, λες και δε θα τον μπουκώνει και αυτόν κάθε μέρα με ψάρια!

Γαμημένη βλακεία είσαι τόσο επικίνδυνη που πραγματικά θα έπρεπε να σε εξαλείψουν από προσώπου γης.

Φυσικά μέρες που ναι, οι στρατιώτες είναι το ΣΔΟΕ που με θάρρος και γενναιότητα ρίχνονται με τα στήθια στον αγώνα εύρεσης φοροφυγάδων. Με αποφασιστικότητα και κίνδυνο της ζωής τους, ποτέ τόσο λίγοι δεν αντιπετώπισαν τόσο πολλά. Θέλουν να επαναφέρουν τον Ράιαν στο σωστό δρόμο της Μητέρας Πατρίδας, πρέπει να σωθεί έστω και με το ζόρι.

Και κάπου εκεί έρχεται το περίφημο και απίστευτα ειρωνικό:

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Ο ΡΑΪΑΝ, Ο ΜΠΡΑΪΑΝ ΕΙΜΑΙ!*

Αν ήμουν στη θέση του Βοσκόπουλου αυτό θα έβγαινα και θα τους έλεγα.

I couldn’t help but wonder, γιατί αυτές τις μέρες ασχολούμαστε όλο με διάσημους φοροφυγάδες; τελικά είναι η δόξα αυτή που διέλυσε τη χώρα ή το χρήμα; έχουμε φτάσει σε επίπεδα παραλογισμού που δεν υπάρχουν: για να θεωρηθείς φοροφυγάς από το σύνολο της κοινωνίας, πρέπει να είσαι τραγουδιστής, ηθοποιός, δημοσιογράφος…

Δεν κοιτάνε λίγο τα ΜΜΕ να ασχοληθούν με τους χοντρούς μιζαδοροκλεφτολαμογιοπουσταράδες λέω εγώ αντί να αναμασάνε ΠΑΛΙ ΤΟΥς ΜΙΖΕΡΟΥς ΕΑΥΤΟΥς ΤΟΥς;

*όπου Ράιαν βάλε ό,τι θες π.χ. “Ρουσόπουλος” και όπου Μπράιαν βάλε πάλι ό,τι θες, π.χ. “Βοσκόπουλος”

Γειά σου γελοίε πίθηκε. Γειά σου και σε σένα γελοία πιθηκίνα. Ναι, σε σένα μιλάω, με το γελοίο σου κουστούμι. Kαι σε σένα, με το ροζ βρακάκι που τόση ώρα σκεφτόσουν αν θα φορούσες σήμερα.

Ανήκεις σε έναν κόσμο που ως επί το πλείστον κρατείται από ηλιθίους.

Περιφέρονται, σε περικυκλώνουν, σε πνίγουν. Tολμούν και σε περιγελούν. Ηλίθιοι. Ναι γελοίε μου πίθηκε, καλά διάβασες. Και είσαι κι εσύ ένας ηλίθιος. Σαν αυτούς. Και αποτελείτε όλοι μία βαριά στολισμένη μάζα. Και περιφέρεστε. Όπου σας πάνε. Όπως σας ψωνίσουν και όσο σας ψωνίσουν.

Έχω χαζέψει κι εγώ με τόσους ηλίθιους γύρω μου και δεν ξέρω πια τί να σκεφτώ.

Το μόνο που βλέπω είναι ένα μάτσο άχαρους γραβατωμένους πίθηκους που μήτε γνωρίζουν τί κάνουν, μήτε παίρνουν σωστές επιλογές. Και όλοι αυτοί παράγουν. Παράγουν, γερνάνε και ….παράγουν λιγότερο. Και οι νέοι χτυπάμε σε πόρτες. Και σπαταλάμε ενέργεια να σερνόμαστε από εδώ και από κει, για να βρούμε έναν άχαρο γερασμένο πίθηκο και να τον πείσουμε να μας κάνει τη χάρη, ενώ στην πραγματικότητα εμείς του κάνουμε χάρη.

Γιατί είναι έμπειρος, γερασμένος, αργός και ηλίθιος. Και κάθε μέρα που περνάει, θα γίνεται ολοένα και πιο πολύ από αυτά. Ό,τι και να γίνει. Και χρειάζεται νιάτα, αυθορμητισμό, αστείρευτη ενέργεια. Κι εμείς του τα δίνουμε. Και τί παίρνουμε; μία αργοπορημένη παλιομοδίτικη πια εμπειρία. Και τ’ αρχίδια μας φυσικά, μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό.

The Raider
‘When?’ said the moon to the stars in the sky
‘Soon’ said the wind that followed them all

‘Who?’ said the cloud that started to cry
‘Me’ said the rider as dry as a bone

‘How?’ said the sun that melted the ground
and ‘Why?’ said the river that refused to run

and ‘Where?’ said the thunder without a sound
‘Here’ said the rider and took up his gun

‘No’ said the stars to the moon in the sky
‘No’ said the trees that started to moan

‘No’ said the dust that blunted its eyes
‘Yes’ said the rider as white as a bone

‘No’ said the moon that rose from his sleep
‘No’ said the cry of the dying sun

‘No’ said the planet as it started to weep
‘Yes’ said the rider and laid down his gun

Image credit: NOTCOT (found at GeekAlerts)

Από μικρό παιδί το Πάσχα μου την έσπαγε αφόρητα. Αρνιά, αυγά, επιτάφιοι, μαύρες Μεγάλες Παρασκευές, ατυχήματα από πυροτεχνήματα στην Ανάσταση και γενικά, ένα κάρο αχρείαστες διακοπούλες πριν τις σούπερ διακοπάρες του καλοκαιριού.

Μου τη σπάει που όλοι νομίζουν ότι “το Πάσχα πρέπει να πας σε νησί”.

Μου τη σπάει που τρώω το αυγό με τις μπογιές, μου τη σπάει αφόρητα που βλέπω να περνάνε μία σούβλα έστω και σε ένα πτώμα. Λες και λίγο πριν πεθάνει ο Χριστός πάνω στο σταυρό είπε “Πατέρα, συγχώρεσέ τους, δεν ξέρουν τί κάνουν, και που ‘στε μαλάκες; όταν πεθάνω κάθε χρόνο θα σουβλίζετε νεκρά κορμιά νεαρών αρνιών και θα τα τρώτε σα γουρούνια, δε θέλω αντιρρήσεις!”

Βρωμιάρηδες …επίσης μου τη σπάει που όλοι οι χριστιανοί θυμούνται ότι είναι χριστιανοί και μου την χοντροσπάει που φοράνε όλοι τα καλά τους για να πάνε στον επιτάφιο. Λες και θα προσβληθεί ο Χριστός αν δε φορέσουν τη γοβίτσα με το σκουλαρικάκι και το πασουμάκι με τη γραβατίτσα!

Και για να μη μπω σε διαδικασίες “λες και υπάρχει ο Χριστός για να προσβληθεί κλπ” σταματάω εδώ μέρα που ‘ναι …

Καλή Ανάσταση και καλό …σούβλισμα-καννιβάλιασμα

p.s. το ποστ είχα ξεκινήσει να το γράφω πέρυσι το Πάσχα αλλά το τελείωσα σήμερα