Welcome to Reality

*καλό τριήμερο

υ.γ. από τα αγαπημένα μου κομμάτια

Ντάξει, καλούτσικο, αλλά το από κάτω τα σπάάάάει!!!

Είναι μερικές συναυλίες που είτε δεν είχα γεννηθεί, είτε ήμουν πολύ μικρή, αλλά κάθε φορά που τις βλέπω στο youtube συγκινούμαι επειδή δεν ήμουν εκεί, τί κρίμα!

Εεεεεεεεεεεεεεεεεπ παραλίγο να μου ξεφύγει ο Ιανουάρης χωρίς ποστ!

Είναι, που περνάει ο καιρός χωρίς να το καταλαβαίνω…

Θα γράψω τί με πείραξε πιο πολύ αυτές τις ημέρες. Την περασμένη εβδομάδα, ήμουν σε μία παρέα, ανάμεσα σε γνωστούς και αγνώστους, όταν ένας άγνωστος με πλησίασε και μες στη συζήτηση (και ομολογουμένως την κρασοκατάνυξη) με ρώτησε πότε γεννήθηκα.

“Το 1984″ απαντάω.
“Έλα ρε, 24 είσαι;” με ρώτησε ΕΜΒΡΟΝΤΗΤΟΣ
“Όχι βρε βλάκα, 26, 2010 έχουμε” είπα αποστομωτικά. Και λέω αποστομωτικά, γιατί στην πραγματικότητα αποστόμωσα τον εαυτό μου, που μέχρι εκείνη τη μικρή μικρή στιγμούλα της ύπαρξής του, πίστευε ότι είναι στ΄αλήθεια 24! βλέπετε, είχα να το σκεφτώ κανα δυό χρόνια το κωλοθέμα της ηλικίας..

“ΈΛΑ ΡΕ” μου απαντάει τότε με ανεξήγητο θράσος “Εγώ πίστευα ότι είσαι, εε δηλαδή ΔΕΙΧΝΕΙΣ για 34 ρεεεε!!!”

Τον κοιτάω. Με κοιτάω νοερώς. Πάει να μου ξεφύγει μία γκριμάτσα ξέφρενης δυστυχίας, απορίας και έκπληξης. Κρατάω τη μούρη μου όσο πιο σταθερή γίνεται και αμέσως μετά το σοκ σκέφτομαι “Ε όχι ρε μουνόπανο, δε θα σου δείξω πόσο πολύ με πείραξε“.
΄
Όσο εγώ είχα μείνει αμίλητη και ακούνητη, σαν αγαλματάκι, εκείνος απτόητος ladies and gentlemen, ανοίγει για άλλη μία φορά διάπλατα τη στομάκλα του, και από την τρομακτική του μορφή, βγαίνει ο απερίγραπτος προσβλητικός οχετός “ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΕΣ ΚΟΨΕΙ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΤΙΣ ΚΑΤΑΧΡΗΣΕΙΣ”.

Το υπόλοιπο της συζήτησης δε χρειάζεται να το αναφέρω εδώ, το μόνο που αξίζει να αναφέρω είναι ότι

1. Κράτησα τη γκριμάτσα όσο πιο αξιοπρεπώς μπορούσα και ΔΕ μου βγήκε (εχεχε, τό πα και τό κανα μουνόπανο ! )
2. Του απάντησα κάτι λογικό σαν “Παίζει ρόλο το γονίδιο, η γεωγραφική περιοχή, το βιοτικό επίπεδο, ο τρόπος ζωής, οι εμπειρίες κλπ” και εν συνεχεία κάπνισα περί τα 20 τσιγάρα και ήπια περί το μισό μπουκάλι κρασί ΜΟΝΗ ΜΟΥ. Έτσι, για σπάσιμο.
3. Δε του μίλησα για το υπόλοιπο βράδυ και ούτε πρόκειται να ασχοληθώ μαζί με αυτό το υποκείμενο ουδέποτέ στη ζωή μου.

Πιστεύω ακράδαντα, ότι όπως και να δείχνει μία γυναίκα, ό,τι και να γίνεται, όπως και να το κάνουμε, ΕΙΝΑΙ ΓΙΓΑΝΤΙΑ ΜΑΛΑΚΙΑ ΝΑ ΤΗΣ ΠΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟ ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΟΣΟ ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΑ

Και θα μου πείτε “έλα ρε τί σε νοιάζει;”

Ε τί τί με νοιάζει; έχει δίκιο ο μαλάκας, γι αυτό με νοιάζει. Ντάξει, όχι για 34 αλλά σίγουρα για 30.

Η αυτοκριτική μου (ναι ναι, υπάρχει και αυτή) είναι και στις καταχρήσεις, και στις απραξίες αλλά for the fuckin’ record, είναι και στο ανοιχτόχρωμο και ημιδιάφανό μου δέρμα gimme a break!

Κι έρχεται κι άλλος που θα παλιώσει, κι άλλος, κι άλλος, κι άλλος, μέχρι που θα έχουμε παλιώσει εμείς και δε θα μπορούμε να τους βλέπουμε να έρχονται και να φεύγουν (τραγικό). Τώρα, να μιλήσω για τη χρονιά που μας πέρασε; Πολύ μπανάλ, αλλά θα το κάνω γιατί όλοι μέσα μας κρύβουμε έναν πολύ μπανάλ τύπο .

Καλύτερο γεγονός: χώρισα

Χειρότερο γεγονός: φορολογήθηκα

Κορυφαία καφρίλα της χρονιάς: κάψιμο του μισού λεκανοπεδίου

Κορυφαία μαλακία της χρονιάς: η επέτειος της 6ης Δεκέμβρη

Η τρέλα της χρονιάς: έφαγα ψάρι σάντουιτς (μπλιάάάάάάάχ)

Το σπάσιμο της χρονιάς: η δουλειά μου

Η γκαντεμιά της χρονιάς: η υγεία μου

Η έκπληξη της χρονιάς: σιγά μη σας πώ, πάντως είναι απίστευτα καλά νέα !!!

Εύχομαι τα καλύτερα σε όλους όσους το διαβάζουν, enjoy the song, είναι αφιερωμένο στον Τάκη, που ήταν όχι το δώρο της χρονιάς, αλλά το δώρο της ζωής μου όλης !

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ 2010 μάγκες μου!

Πάω Κωνσταντινούπολη [ελπίζω να μην πέσει το αεροπλάνο και τα συναφεί, αν πέσει, δεν αφήνω τίποτα σε οποιονδήποτε και μπούρου μπούρου] και εκεί που σέρφαρα ανακάλυψα κάτι υπέρτατο!

Πέρα από το υπερκωλόφαρδο της υπόθεσης shopping, η Istanbul πιστεύω θα με γοητεύσει και ανυπομονώ να ζήσω στους ρυθμούς της (δλδ να μην έχεις Χριστούγεννα και τέτοια).

Όσο για την Αγιά Σοφιά, το έχω συζητήσει άπειρες φορές με τον εαυτό μου, και έχω καταλήξει ότι οι Ορθόδοξες εκκλησίες δε μου αρέσουν καθόλου. Δεν έχουν ούτε ένα τόσο δα εκκλησιαστικό οργανάκι να σου ηρεμήσουν την ψυχή, όλο χρυσό χρυσό χρυσό και λιβάνι λιβάνι λιβάνι έχουν, τόσο που μπουχτίζεις! σα να θέλουν να δείχνονται και στην όρασή σου, και στην όσφρηση και τη γεύση (ένεκα το λιβάνι που όχι μόνο σε πνίγει, αλλά το γεύεσαι κιόλας). Κι επειδή στην αφή δε μπορούν να κάνουν και πολλά για να σου “δειχτούν”, σε αναγκάζουν με άγραφους νόμους να φιλάς τις εικόνες, μπλιαχ!

Η Αγιά Σοφιά, δεν είμαι καθόλου σίγουρη για το πώς θα είναι. Το αν θα διαψεύσει την αντίληψή μου, θα το δούμε, πάντως από κατασκευής της είναι τόσο επιβλητική που νομίζω δε γλιτώνει από το να μπεί στον ίδιο κουβά με όλες τις υπόλοιπες που “δείχνονται” με άλλους τρόπους

Τα λέμε σε ανύποπτο χρόνο, αυτό δεν είναι το ωραίο;
Καλές γιορτές !!!